هرکس از راهی آمده، اما مقصد یکی است؛ مجلسی که قرار است پنج شب، به نام بانوی بینشان برپا باشد.
ساعت هشت است و صلوات خاصه امام رضا (ع) در فضای مسجد طنین میاندازد. خادمیاران رضوی دست از کار میکشند و دل به زمزمهای آشنا میسپارند. یکی چشمهایش را میبندد، دیگری سر به زیر میاندازد و آنکه تاب دلتنگی ندارد، اشکهایش را پنهانی از گوشه چشم پاک میکند.
با پخش نوای «ای صفای قلب زارم»، گویی دلهای حاضر در مسجد راه مشهد را در پیش میگیرند. نام امام رضا (ع) که میآید، بغضها مجال پنهان ماندن پیدا نمیکنند. شاید برای خادمیاری که لباس خدمت بر تن دارد، هیچ لحظهای شیرینتر از این نباشد که در میان خدمت به عزاداران، چند دقیقهای هم دلش را روانه صحن و سرای آقا کند.
پس از این دلدادگی رضوی، نوبت به روضه فاطمی میرسد. نام حضرت زهرا (س) که در مجلس طنینانداز میشود، سکوتی آمیخته با اندوه بر فضا مینشیند. اینجا هرکس روایت خودش را دارد؛ یکی داغی قدیمی را به یاد میآورد، دیگری با اشک از غربت بانوی دو عالم میگوید و آن یکی دلش را به روضه میسپارد.
در میان عزاداران، مادری سالخورده با چادری مشکی نشسته و آرام به مرثیه گوش میدهد. دستانش را روی زانو گذاشته و شاید با هر فراز روضه، نام عزیزی از ذهنش عبور میکند؛ فرزندی که روزی دستش را میگرفت و همراه خود به همین مجالس میآورد. او مادر شهید است؛ مادری که داغ فرزند را در سینه دارد و در شبهای فاطمیه با یاد بانویی که نماد صبر و مظلومیت است، اشک ماتم میریزد.
کمی آنطرفتر، همسر شهیدی در کنار سه فرزندش نشسته است. یکی از کودکان آرام به مادر نزدیک میشود و دیگری چشم به جمعیت دوخته است. شاید آنها هنوز معنای تمام واژههای روضه را ندانند، شاید هنوز از عمق دلتنگی مادرشان برای پدر آگاه نباشند؛ اما همین حضورهای کوچک، همین نشستن در کنار مادر و شنیدن نام اهلبیت (ع) میتواند خاطرهای ماندگار از سالهای کودکیشان بسازد.
مادر آمده است تا فرزندانش را با بانویی آشنا کند که صبر و مهربانیاش قرنهاست چراغ راه خانوادهها شده؛ آمده تا در کنار روضه حضرت زهرا (س)، یاد پدری را زنده نگه دارد که زندگیاش با ایثار و فداکاری معنا گرفت.
در گوشهوکنار مسجد، خادمیاران همچنان بیوقفه به عزاداران خدمت میکنند؛ برای آنان پذیرایی از عزاداران و همراهی با نوای روضه، جلوهای از ارادت به خاندان اهلبیت (ع) به شمار میرود.
این تصویر در طول پنج شب بارها تکرار میشود؛ هر شب حدود هزار و ۳۰۰ نفر از برادران و خواهران در این مجلس حضور مییابند؛ جمعیتی که با وجود تفاوت سن و روایتهای شخصی در ارادت به حضرت زهرا (س) به هم میرسند.
در مسجد آیتالله انگجی تبریز هیئت خدامالرضاء و کانون مرکزی خدمت رضوی تبریز پنج شب است که میزبان عزاداران فاطمی هستند؛ برنامهای که در امتداد مراسم مذهبی چهارشنبههای پایانی هر ماه این هیئت برگزار میشود.
شاید اگر لحظهای به چهره حاضران نگاه کنیم، هرکدام راوی داستانی باشند؛ مادر شهیدی که با خاطرات فرزندش به مجلس آمده، همسری که دست سه فرزندش را گرفته تا یاد پدر در دل آنها زنده بماند، سالمندی که با قدمهای آرام خود را به روضه رسانده و خادمیاری که میان اشک و خدمت، دلش در هوای حرم امام رضا (ع) پر میکشد.
پنج شب میگذرد، چراغهای مسجد خاموش میشوند و عزاداران به خانههایشان بازمیگردند؛ اما شاید آنچه از این شبها در دلها باقی میماند، تنها صدای مرثیه نباشد؛ خاطره دستی باشد که به دست کودکی فشرده شد، اشکی که بیصدا بر گونه مادری نشست و دلی که با شنیدن نام امام رضا (ع)، بار دیگر هوای مشهد کرد.
اینگونه است که یک مجلس عزاداری، از چند ساعت حضور فراتر میرود و به روایتی از عشق، دلتنگی، ایثار و خدمت تبدیل میشود.




نظر شما